Żyjemy w kulturze obrazu. Telewizja, Internet, reklama, komiks, zdjęcie - to jest coś, co przyciąga. Obraz jest łatwiejszy do odczytania – szybciej i przyjemniej przepływa informacja w nim zawarta. Dlaczego tak jest? Mądrzy ludzie odkryli, że każda z półkul naszego mózgu jest odpowiedzialna za inny rodzaj myślenia - postrzegania rzeczywistości. Lewa półkula poznaje świat za pomocą słów, liczb, ciągów logicznych – prawa specjalizuje się w kolorach, kształtach i barwach. Gdy czytamy tekst (taki jak ten) to pracuje tylko lewa półkula – prawa minimalnie (zależy to też od naszego skupienia i od tego, czy wyobrażamy sobie treści opisywane w tekście). Gdy do tekstu dołączone są obrazki, zdjęcia, wykresy to uruchomiona jest jednocześnie prawa półkula, a więc nasz „osobisty komputer” zwiększa szybkość dwukrotnie (specjaliści twierdzą że nawet kilkakrotnie!!!). Można to wykorzystać w uczeniu się, a także w tak wydawałoby się „nienaukowej” dziedzinie jak kaznodziejstwo. Rekwizyty (na Mszach Świętych dla dzieci), slajdy są właśnie takim uruchomieniem prawej półkuli. Efekty stają się bardziej widoczne, gdy ksiądz na kazaniu mówi o rzeczach dobrze znanych słuchaczom. Dodatkowo w pamięci pozostaje tzw. haczyk – hasło wywoławcze. Gdy przypomnimy sobie dany przedmiot, jesteśmy w stanie przypomnieć sobie także treść, która była z nim związana. Przejdźmy do konkretów. Metodę tę stosował sam Jezus Chrystus, gdy do rolników mówił o sianiu ziarna i zbieraniu plonów, do gospodyń domowych o robieniu ciasta, do pasterzy o poszukiwaniu owiec.


Zakochałem się w biedronce

Tytułowa biedronka, to obraz, który może pomóc nam zrozumieć tajemnicę Wcielenia. Spróbujmy uruchomić wyobraźnię: zakochałem się w biedronce i próbuję jej to wyznać. Mogę używać różnych słów, dźwięków, gestów, kolorów, ale tak naprawdę jedyną skuteczną w 100 % metodą jest: zamienić się w biedronkę i jej to powiedzieć. Popatrzmy teraz na Boga: kocha człowieka – żeby mu to powiedzieć wyraźnie i tak, żeby nie było wątpliwości sam stał się człowiekiem w Jezusie Chrystusie. Proste, nie prawdaż!?


Rok liturgiczny jak sprężyna

A teraz coś dla umysłów ścisłych – wyobraźmy sobie pionowo ustawioną spiralę z drutu miedzianego i poruszającą się po niej np.: biedronkę (może być ta z poprzedniego przykładu, choć będzie tu występowała w innej roli). To przesympatyczne zwierzątko wykonuje ruch będący połączeniem dwóch: ruchu po okręgu i ruchu po prostej (pionowej). Ten obraz pomaga nam zrozumieć przeżywanie roku liturgicznego – co roku przeżywamy te same uroczystości, święta, wspomnienia (ruch po okręgu) ale jednocześnie zmieniamy się (fizycznie, intelektualnie, psychicznie) zasadniczo w kierunku dobra (ruch pionowy w górę) – przez to liturgia nie jest monotonnym powtarzaniem tego samego (jak w zepsutej płycie gramofonowej), ale ciągłym wznoszeniem się ku Bogu.


Chrzest a... biedronka w umywalce

I wreszcie umywalka. Zapraszamy znowu do występu naszą biedronkę (pewnie się trochę zmęczyła tym wchodzeniem, chociaż wcale tego po niej nie widać), aby pomogła nam wyjaśnić różnicę pomiędzy chrztem Janowym (wodą) a chrztem Jezusa Chrystusa (Duchem Świętym). Chrzest, którego udzielał nad Jordanem Jan Chrzciciel, był rytualnym obmyciem znanym od dawna. Nie dokonywał on jednak rzeczywistej przemiany wewnętrznej człowieka. Coś, jak zwykłe umycie rąk przed jedzeniem. Natomiast chrzest, którego udzielamy z nakazu Jezusa w Kościele – to obmycie duszy z grzechu i zanurzenie w Trójcę Świętą. To tylko kilka przykładów zastosowania prawej półkuli, jako wspomagania naszego intelektu.

Pozostaje jednak pewien problem. Czasami wygląda na to, że lewa półkula się wyłącza i na pytanie, o czym mówił ksiądz na kazaniu młody człowiek, który uczestniczył w Eucharystii odpowiada: o biedronce i umywalce...