Drugiego lutego obchodzimy święto Ofiarowania Pańskiego. W tym dniu wspominamy, jak Matka Boża wraz ze św. Józefem przyniosła Dziecię do świątyni, by zgodnie z tradycją ofiarować Je Bogu. Święta Rodzina spotkała tam Symeona, który zobaczywszy Dziecię, nazywał Je „światłem na oświecenie pogan”. Czy dziś jako ministranci podążacie za tym Światłem? Co ofiarujecie Bogu w zamian za Jego szczodre dary?

Święto Ofiarowania Pańskiego znane już było na przełomie IV i V wieku, kiedy to chrześcijanie gromadzili się ze świecami w rękach, niosąc je później w procesji. Światło tych świec symbolizowało i symbolizuje do dziś Chrystusa – Światłość Prawdziwą. W polskiej tradycji święto to jest również Świętem Matki Bożej Gromnicznej – nazwanej tak od gromnic, a więc świec stawianych kiedyś w oknach podczas burzy, błogosławionych tego dnia w kościołach. Jest to też dzień, który kończy tradycyjny czas świętowania Bożego Narodzenia.

Pamiętając o kapłanach i zakonnikach

Od 1997 roku Ofiarowanie Pańskie jest jednocześnie obchodzone jako Dzień Życia Konsekrowanego. W tym dniu modlimy się i pamiętamy szczególnie o siostrach i braciach zakonnych oraz o wszystkich osobach konsekrowanych, które ofiarowały swe życie Bogu, służąc Jemu we wspólnocie Kościoła.


Święto Matki Bożej Gromnicznej i Dzień Życia Konsekrowanego, mówiące tak wiele o ofiarowaniu się Bogu, są dobrą okazją do tego, abyście odpowiedzieli sobie na pytanie, co ostatnio i w jakich okolicznościach daliście Bogu z miłości.

„Pierwsze wino”
Jak wiecie, na każdej Mszy jest specjalny czas przynoszenia Bogu darów. Tradycyjnie nazywa się go ofiarowaniem, fachowo - przygotowaniem darów. Ministranci mówią zaś o nim: „pierwsze wino”. Obrzęd ten ma swoją długą i interesującą historię. Wiąże się ona z obmywaniem rąk przez kapłana po składaniu darów. Dzisiaj ma ono znaczenie symboliczne i wyraża pragnienie oczyszczenia. Czyste ręce wskazują na czystą duszę i serce. W pierwszych wiekach zaś obmycie rąk przez kapłana miało znaczenie także praktyczne, bo dary składane były w naturze (owoce, warzywa, zboże itd.). Część z nich wykorzystywano przy sprawowaniu Eucharystii, resztę przeznaczano dla ubogich.

Forma inna, cel ten sam
Za czasów św. Cypriana (zm. 258 r.) było już regułą, że wierni chcący uczestniczyć w Eucharystii przynosili dary. Sam św. Cyprian upomniał pewną zamożną kobietę, która przyszła na Eucharystię bez daru i przyjęła część ofiary, którą złożył ubogi. W naszych czasach dary w naturze zastąpił pieniądz ofiarowywany na tzw. składkę czy tacę. Chociaż forma daru się zmieniła, to wyraża on nadal naszą współodpowiedzialność za wspólnotę parafialną oraz konkretną pomoc dla drugiego człowieka. W niektórych parafiach prócz pieniędzy składa się też oferty konkretnej pomocy np. nauczyciel ofiaruje darmowe korepetycje.

Przygotowanie i złożenie darów
Obrzęd przygotowania darów składa się z: przygotowania ołtarza, przyniesienia darów, obrzędów i modlitw towarzyszących złożeniu darów na ołtarzu oraz wezwania kapłana zachęcającego wiernych do modlitwy wraz z wypowiadaną głośno przez niego modlitwą nad darami. Złożenie darów szczególnie podczas uroczystych Mszy św. przybiera formę procesji, będącej nawiązaniem do starożytnej praktyki.

Nasze codzienne życie w darze
Kończąc, pragnę wspomnieć jeszcze o tym, że czas przygotowania darów jest okazją do złożenia darów duchowych. Są nimi zarówno nasze radości, zwycięstwa, jak i smutki, i porażki. Nie bójmy się oddać Panu Bogu za pośrednictwem Chrystusa tego wszystkiego, co składa się na nasze życie. Wszak tylko Bóg jest władny przemienić te dary ku swojej chwale i naszemu pożytkowi. „Pierwsze wino” jest zatem nie tylko zadaniem jednego czy dwóch ministrantów, lecz całej grupy zgromadzonej wokół ołtarza!