Naszą drogę formacji ministranckiej chcemy zacząć od źródła. Aby zrozumieć, czym są poszczególne posługi i funkcje służby liturgicznej, podobne do wielu odgałęzień rozległej rzeki, musimy dotrzeć do źródła. Tym źródłem dla sług ołtarza jest Eucharystia – Jezus obecny pośród nas.

Z Ewangelii wg św. Łukasza wiemy, że Jezus urodził się w Betlejem. Nazwa tej miejscowości tłumaczona jest jako „dom chleba”. Dlaczego Mesjasz przyszedł na świat właśnie tutaj? Pamiętamy, że pisali już o tym prorocy, potwierdzili to też uczeni, którzy odpowiadając na pytanie Heroda, wskazali właśnie to miasto jako miejsce narodzin Zbawiciela. My jednak odnajdujemy w tym fakcie szczególne nawiązanie do Eucharystii – Chleba, w którym Jezus będzie rodził się dla człowieka na wszystkich ołtarzach świata.

Świątynia to dom Boga
Jeżeli Eucharystia – Msza Święta ma być dla ministranta źródłem formacji i pobożności, to pierwszą prawdą, która powinna być przez niego przyswojona, jest wyjątkowość miejsca modlitwy i posługi, czyli kościoła. Tego najpierw musimy się uczyć. Muszę rozumieć, że kiedy wchodzę do świątyni, to zapominam o grach komputerowych, lekcjach, kolegach, planach na weekend. Gdy przekraczam drzwi kościoła wiem, jak odróżnić to miejsce od boiska, szkoły czy sklepu. Kiedy wchodzę do domu Boga, mam całym swym sercem, całym umysłem i ze wszystkich sił starać się z Nim spotkać. Kiedy będę tak traktował to święte miejsce? Kiedy przyjmę, że tutaj można rozmawiać tylko z Bogiem? Wtedy, gdy będę wierzył, że On tu rzeczywiście jest, gdy uznam, że ten dom Boży to „dom chleba”, w którym Jezus jest obecny tak samo jak dwa tysiące lat temu był obecny w Grocie Betlejemskiej.

Nasz „dom chleba”
Przeważnie od samego dzieciństwa jesteśmy związani z jedną parafią, jednym kościołem, jego obrazami i ołtarzem. Często słyszy się w rozmowach: „w mojej parafii”, „w moim kościele”. Takie wyrażenia nie świadczą o tym, że ktoś jest samolubny. Wręcz przeciwnie. To bardzo dobrze, gdy będziemy świątynię znajdującą się w miejscu zamieszkania traktować jako naszą. I tak jest rzeczywiście. Pan Bóg pozwalając nam się gromadzić na modlitwie w kościołach pragnie, abyśmy czuli się tu bezpiecznie, dobrze, abyśmy czuli się tu kochani.

Wchodząc do mojego kościoła parafialnego nie tylko zachowuję cześć dla Najświętszego Sakramentu, ale wiem, że to jest „mój dom chleba”. Dlaczego mój? Bo Jezus jest tu obecny właśnie dla mnie. Jak niegdyś pasterze w grocie, tak my dzisiaj mamy czuć się w świątyni dobrze, bo jesteśmy blisko Boga, blisko Jezusa. A zatem w przedziwny sposób każdy z nas ma swoje Betlejem, czyli miejsce, gdzie dla niego rodzi się Boskie Dziecię, miejsce, w którym możemy zobaczyć, usłyszeć, spotkać Pana.

Iść za gwiazdą
Nie wiemy dlaczego Jezus przyszedł na świat w Betlejem, nie rozumiemy tego, czemu dziś uniża się i jest obecny dla nas w białym Chlebie, w Eucharystii. „Co dla zmysłów niepojęte, niech dopełni wiara w nas”. Boga, który przyszedł dwa tysiące lat temu w ubóstwie i cichości, nikomu się nie narzucając, Boga, który dziś w taki sam sposób, w pokorze, przychodzi do nas wcale nie musimy zrozumieć. Mamy Go jedynie pokochać.

Kiedy wierząc w prawdziwą obecność Jezusa w Komunii Świętej pojmiemy, jak blisko nas On jest, będziemy zawsze z tak wielką radością przychodzić do „domu chleba”, do naszej świątyni, aby tu z Nim być, by Go adorować, by Go słuchać, by Go przyjmować do serca.

Przypomnienia rodziców o niedzielnej Mszy Świętej, o obowiązkowym służeniu, chciejmy potraktować jak gwiazdę, która zaprowadziła pasterzy do groty z Dzieciątkiem, do pierwszego „domu chleba”. Kiedy spróbujemy tak spojrzeć na Mszę Świętą, jak na czerpanie ze źródła, jak na radosną obecność przy Jezusie, naszym Panu, to zobaczymy, o ile łatwiej będzie nam dobrze, spokojnie i pobożnie wykonywać wszystkie funkcje i zadania ministranta. Wszystko zaczęło się w Betlejem. Dla nas tu zaczyna się formacja, w „domu chleba”, tzn. gdy będziemy z wiarą traktować kościół jako dom Boga, nasz dom, miejsce, gdzie dla nas rodzi się Jezus.